red. Aleksandra Sęk

Czym jest metoda audytywno-werbalna i dla kogo jest przeznaczona?

Metoda audytywno-werbalna (ang. Auditory-Verbal Therapy, AVT) oparta jest na odbioru dźwięków przez kanał słuchowy, polega na uczeniu się w trakcie słuchania. Metoda jest wykorzystywana w terapii dzieci z niedosłuchem, po to aby dzieci te mogły w pełni dorastać wśród normatywnie rozwijającego się środowiska. Cel tej metody oparty jest na dobru pacjenta, aby w przyszłości mógł radzić sobie sam w otaczającym go świecie i był osobą niezależną, która oprócz pracy ma swoje pasje, które może w pełni realizować. Zanim jednak to się stanie, rolą terapeutów metody audytywno – werbalnej jest terapia pozwalająca na zaopatrzeniu podopiecznego w umiejętności językowe i komunikacyjne.

Oto dziesięć zasad, które należy stosować w metodzie audytywno-werbalnej:

1. Wczesne stawienie się u specjalistów, którzy wykonają badanie audiologiczne noworodkom, niemowlętom i dzieciom, którzy polecą specjalistów metody audytywno – werbalnej,

2. Wydanie zaleceń stosowania najnowocześniejszych urządzeń i technologii, której zadaniem jest nie tylko polepszenie docieranych dźwięków otoczenia, ale osiągnięcie maksymalnych korzyści ze słyszenia,

3. Rozmawianie z rodzicami i udzielanie im porad, jak pomagać dzieciom w posługiwaniu się głównie słuchem i językiem mówionym (dziecko nie powinno wtedy odczytywać mowy z ust, wspomagać się gestem, a tym bardziej znakami z polskiego języka migowego czy alfabetu palcowego),

4. Stały i konsekwentny udział rodzica w terapii audytywno – werbalnej. Rodzic pełni rolę najważniejszego przewodnika i twórcy mowy dziecka w procesie rozwoju,

5. Rodzice mają zachęcać dzieci do mowy i stwarzać im dobre do tego warunki podczas codziennych czynności,

6. Terapeci dają rodzicom porady, w których mówią o roli łączenia języka mówionego z słuchaniem. Nie w jednym czy dwóch aktywnościach, ale we wszystkich czynnościach życiowych,

7. Metoda audytywno – werbalna oparta jest na normatywnych wzorach rozwojowych, w obszarach takich jak mowa, słuchanie, język, umiejętności komunikacyjne i poznawcze. Dzięki temu rodzice razem z terapeutą potrafią świetnie wyznaczać sobie cele i realizować je razem z dziećmi, którzy z każdym małym krokiem będą wiedziały, że osiągają sukces,

8. Na początku terapii rodzice są zachęcani do pomocy swoim dzieciom w samodzielnym kontrolowaniu mowy podczas słuchania. Polega to na zachęcaniu do wokalizacji, dzięki czemu zachęcamy dziecko do odpowiedzi i słuchania swojej wokalizacji,

9. Aby wyznaczone cele rodzica i terpeuty metody audytywno – werbalnej były realizowane, niezbędna do tego jest systematyczna diagnostyka dziecka. Celem jest śledzenie postępów dziecka i pracować nad tym, co niedopracowane,

10. Nauczyciel, rodzic, pedagog szkolny i terapeuta metody audytywno – werbalnej ma ustalić jakie miejsce jest najlepsze w klasie dla dziecka z niedosłuchem, aby w pełni wykorzystać jego potencjał.

Zalecenia środowiska słuchowego:

  • mówić melodyjnie, ekspresyjnie i rytmicznie,
  • nie zakrywaj ust w czasie mówienia,
  • powtarzać wypowiedziane słowa kilka razy,
  • rozmawiać spokojnym tonem, głos powinien brzmieć naturalnie,
  • miejsce dziecka jest zawsze na środku linii: rodzic – dziecko – terapeuta,
  • mówić najbliżej, jak to możliwe do aparatu słuchowego / implantu ślimakowego,
  • w trakcie trwania terapii czy na zajęciach w szkole eliminować dźwięki rozpraszające, które zakłócają mowę, np.: poprzez zamykanie okien, drzwi i naklejenie podkładek pod nogi krzeseł,
  • być nauczycielem, który mówi stojąc czy siedząc w jednym miejscu, nie poruszać się po klasie podczas mówienia,
  • mówić do dziecka stojąc przodem, aby strumień dźwięku nie odbijał się od ścian, tak jak w przypadku pisania na tablicy z jednoczesnym mówieniem,
  • zwracać uwagę i pytać czy dziecko z niedosłuchem zrozumiało polecenie,
  • daj dziecku czas.
#speech #speech #speechtheraphy #teczkalogopedy #szkoleniaonline #kursyonline

Bibliografia:
1. „Metoda Audytywno-Werbalna w rehabilitacji słuchu i mowy dzieci z wadą słuchu – historia, zasady i praktyka” [w:] Nowa Audiofonologia, 2(4), 2013: 22–27.

Leave a Comment